ภาค2 กูซู ～NC 1
" ปล่อย... "
" เดี๋ยวทำให้ พี่ครางอยู่เฉยๆเหอะ "
เอ่ยเพียงเท่านั้นก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกางเกงของจ้านเกออย่างถือวิสาสะ ครอบครองส่วนอ่อนไหวไว้ในฝ่ามือ รูดขึ้นลงช้าๆเป็นจังหวะเนิบนาบพอให้อีกคนได้ผ่อนคลายความทรมานลงบ้างหลังจากอดกลั้นมานานพอสมควร สังเกตได้จากปฏิกริยาของเซียวจ้านที่ตอนนี้ก้มลงเอาหน้ามาซุกอยู่ที่ลำคอแกร่ง ลมหายใจติดขัดสลับเสียงครางอู้อี้ในลำคอเพราะความเสียวซ่านจากสัมผัสที่อี้ป๋อมอบให้ ยิ่งได้ยินเสียงครางกระเส่านั่นใกล้ๆยิ่งทำให้อีกคนเร่งจังหวะให้รวดเร็วมากขึ้นกว่าเดิม
" อ้ะอ้าา! ขอเร็ว..อึก..อะอีก "
ไม่พูดเปล่า ฝ่ามือเรียวเอื้อมไปจับเข้าที่ลำแขนแข็งแกร่งของอี้ป๋อ ก่อนจะบังคับความเร็วจากฝ่ามือใหญ่ด้วยตัวเอง ครั้นร่างกายก็ดูเหมือนจะตอบสนองต่อสิ่งเร้าได้ดีเอาเสียจริง เพราะยิ่งสัมผัสได้ถึงความปวดหนึบในส่วนนั้นมากขึ้นเท่าไหร่ ร่างกายมันก็พยายามจะเขยิบสะโพกให้เข้าหาต้นขาของหวังอี้ป๋อมากขึ้นทุกที
จนตนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอีกคนก็แทบจะหมดความอดทนแล้วเช่นกันสังเกตจากตอนนี้ที่อีกฝ่ายกำลังขมกรามแน่นเพื่อระงับอารมณ์ดิบ
" อื้อๆๆ ฮะ..สะ..เสีย..ว อ้าา "
ไม่มีเวลาคิดเรื่ิองอื่นนอกเหนือจากความเสียวซ่าน ความอึดอัดตรงส่วนนั้นทำเอาร่างกายกระตุกเกร็งถี่ๆ จนตนรู้สึกถึงความมวลท้องในตอนนี้ อี้ป๋อที่จ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่วางตารับรู้ได้ในทันทีว่ากำลังจะส่งจ้านเกอถึงฝั่งฝัน ดวงตาหวานหยาดเยิ้มที่ฉายแววออดอ้อน ใบหน้าขึ้นสีกับหยาดเหงื่อที่เกาะตามไรผมสุขภาพดี ริมฝีปากสีสดที่ถูกเชื่อมไปด้วยน้ำหวานสีใสเชิญชวนให้เข้าไปสัมผัสและดูดกินน้ำหวานนั้นให้หมดสิ้น มันช่างเป็นภาพที่ตนอยากจะถ่ายวิดีโอเก็บไว้ดูคนเดียวเสียจริง
" พี่โคตรเซ็กซี่เลยรู้ตัวเปล่า "
กระซิบเข้าที่ข้างหู พ้นลมหายใจอุ่นร้อนให้กระทบกับต้นคอขาวจนคนถูกกระทำถึงกับย่นคอหนีกับการจู่โจมจากคนเจ้าเล่ห์
" เลิกแกล้ง! อ้าาาส์ อะอี้ป๋อ! นะนาย..อื้ออ "
ครืดดดด ครืดดดดดด....
" ผู้จัดการพี่โทรมาอ่ะ "
ไม่เคยเชื่อเรื่องบุญบาปจนกระทั่งถึงวันนี้ ทั้งที่อีกนิดเดียวเซียวจ้านก็ไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้าที่ขาวโพลน แต่เสียงสั่นจากโทรศัพท์บนโต๊ะข้างโซฟาที่แจ้งเตือนสว่างวาบว่าคนที่โทรเข้ามาคือคนที่ค่อนข้างจะมาพร้อมเรื่องสำคัญอยู่เสมอ ใจนึงก็อยากรับแต่สิ่งที่ติดพันธ์อยู่มันไม่ค่อยเอื้ออำนวย
" คะค่อยโทรกลับ นะนาย..ต่อสิ.. "
ถึงอายที่จะพูดประโยคเมื่อครู่ออกไปเต็มที แต่เวลานี้ขอแค่ได้ปลดปล่อยออกมาให้โล่งตัวก่อนนั้นคือสิ่งที่สำคัญมากสุด
เซียวจ้านทนต่อไปไม่ไหวแล้ว..
" รับเลย "
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อจู่ๆอี้ป๋อก็ใช้มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบมือถือของอีกคนขึ้นมา กดรับสายทันทีแล้วยื่นมันให้กับคนตรงหน้าที่กำลังช็อคกับสิ่งที่อีกคนทำแต่ก็ไม่วายต้องรับสิ่งที่ถูกยื่นให้ขึ้นมาทาบเข้าที่หู
" ฮะ..ฮาโหลครับ "
ตั้งสติรับสายพร้อมกับพยายามปรับจูนเสียงที่แหบพร่าให้เป็นปกติที่สุด ถ้าหากเผยไต๋ออกไปแม้สักนิดเดียว เชื่อได้เลยว่าคนในสายต้องรีบบึ่งมาหาตนที่คอนโดแบบตาลีตาเหลือกเป็นแน่
" อ่อครับ ดะ..อะ! ดะเดี๋ยวผม ซะ..ฮื้ออ "
แต่เหมือนจะมีใครบางคนจะไม่ได้พยายามทำทุกอย่างให้สงบเงียบอย่างที่ตนต้องการ !
เมื่อจู่ๆอี้ป๋อก็เร่งจังหวะมือขึ้นลงถี่ขึ้นจนได้ยินเสียงมือกระทบกับจุดปลายโคนด้านล่าง ซึ่งนั้นทำเอาเซียวจ้านไม่สามารถเก็บกักอารมณ์ที่กำลังจะไปถึงจุดสูงสุดในอีกไม่กี่วินาที ก่อนจะทิ้งมือถือลงกับพื้นเพื่อมาสนใจสิ่งที่สำคัญกว่าตรงหน้าแทน
" อะ..อะ..อ๊ะ ฮื้อ ระเร็วอึก.สะ.. "
" เรียกชื่อผมหน่อยเร็ว "
" ฮะฮึกก..อัก..อี้..ซี้ดด. อี้ป๋อ! นะนาย อ๊าาาาส์ "
ปลดปล่อยออกมาจนเลอะฝ่ามืออีกคน เผยให้เห็นน้ำสีขาวขุ่นที่เลอะเปอะเปื้อนไปทั่วทั้งกางเกง ก่อนที่ผู้เป็นพี่จะทิ้งตัวซบลงบนอกพร้อมกับหอบหายใจถี่รัวด้วยความเหนื่อยล้า
แต่เป็นความเหนื่อยล้าที่ช่วยสูบฉีดเลือดได้ดีเสียจริง
" สบายตัวยัง "
เอ่ยถามด้วยสีหน้าทะเล้นก่อนจะชูฝ่ามือที่เต็มไม่ด้วยนมข้นจากคนตรงหน้า ซึ่งทำเอาเซียวจ้านถึงกับทำหน้าไม่ถูกเลยทีเดียวเมื่อถูกจู่โจมตอนมีสติ
" ไม่ต้องมาล้อ ขอบคุณนายก็ได้ "
ไม่รู้จะตอบอะไรแล้วจริงๆ...ทั้งเขินทั้งขายหน้า คำพูดมากมายที่วางมาดใส่อีกคนไปก่อนหน้านี้ มันถูกลบล้างออกไปแล้วจนหมดสิ้น
เด็กน้อยงั้นหรอ... คิดผิดเป็นบ้า
" ถ้าพี่เสร็จแล้ว งั้นถึงตาผมบ้างนะ "
" ห๊ะ!? หมายความว่าไง เห้ยย จะอุ้มฉันไปไหน!! "
" ..... "
" นี่มันห้องน๊อนนนนนนนนนนนนน "
( กลับไปอ่านตอนปกติ )
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น