คลัง NC

" ข้ารู้เจ้าคิดจะทำอะไร หยุดเลยนะเกรย์ " " อ่านความคิดเป็นแล้วหรอ เจ้าเก่งขึ้นนะ " " อะ..เอามือออกไป อึก.. " และดูเหมือนคนเอาแต่ใจจะยังไม่ยอมหยุดง่ายๆ เมื่อจู่ๆฝ่ามือที่ว่างงานอีกข้างก็เอื้อมลงมาลูบวนเข้าที่ต้นขาของจินที่เมื่อถูกสัมผัสก็รีบหุบเข้าเข้าหากันทันทีด้วยความตกใจ โชคดีที่โต๊ะอ่านหนังสือของจินอยู่หลบมุมและมีชั้นหนังสือขนาดใหญ่ตั้งบังอยู่ตรงหน้า หากบรรณารักษ์จะมองผ่านเข้ามาก็คงเห็นแค่เพียงช่วงบน แต่หารู้ไม่เลยว่าในตอนนี้มีนักศึกษาสองคนกำลังทำเรื่องบัดสีบางอย่างโดยที่หนึ่งในนั่นคือผู้คุมกฏของเฮคาที! " กะ..เกรย์ยะอย่า " " อ้าขาออก.. " " พะพอ..นะ ตะตรงนี้ไม่ได้ " " อ้า ขา ออก จิน " เมื่อสิ้นเสียงคำสั่ง ฝ่ามือหนาก็จัดการเลิกชุดคลุมที่ยาวจนปิดเข่าของจินขึ้นมาวางพาดไว้บนขาอ่อน ก่อนจะเลื่อนมือเข้าไปลูบคลึงเข้าที่กลางลำตัวของจินที่เริ่มแข็งชูชันสู้มืออยู่ภายใต้กางเกงขายาวตัวบางสีเข้ม คล้ายมันว่ามันกำลังจะบอกกันว่ามันอยากจะปลดปล่อยออกมาเต็มที " อ่ะ..ฮึก.. " แววตาคมที่กำลังวูบไหวทอดมองไปที่ร่างบางที่ในตอนนี้ก...

 | sweet room,hotel 02:01 " อะอื้อ... " เสียงครางแหบพร่าดังระงมไปทั่วห้องสวีทสุดหรูใจกลางเมืองในยามค่ำคืน แสงสีส้มทองสาดส่องระยับผ่านกระจกใสที่ถูกออกแบบอย่างทันสมัยและหรูหราภายในห้องนอนสุดโรแมนติกที่ในตอนนี้กำลังเป็นสถานที่บรรเลงรักเร่าร้อนของคนสองคนบนเตียงคิงไซต์ที่ยับยู่ยี่จากสงครามกามอารมณ์ กินเวลายาวนานหลายชั่วโมง จนฝ่ายถูกกระทำอย่างเซียวจ้านที่ในตอนนี้เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยกัดดูดช้ำแดงเป็นจ้ำไปทั้งตัวถึงกับไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะเอ่ยปรามในความเอาแต่ใจของอีกคน เสียงใสที่เคยครางลั่นในช่วงแรกบัดนี้เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่ยิบและร่างกายที่สั่นเทาจากการถูกกระแทกกระทั้นโดยคนด้านบน ที่ในตอนนี้ยังดูไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยอ่อน สะโพกที่สวนเข้าออกไปมายังคงเร่งจังหวะช้าเร็วได้อย่างต่อเนื่องราวกับว่าอีกคนไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อยบ้างเลยยังไงยังงั้น " อ้าาส์!  อ้าอื้อ ระรอบสุดท้ายนะ! " หวีดร้องสุดเสียงเมื่อสิ่งแปลกปลอมที่สอดแทรกเข้ามาในลำตัวของตนกดเน้นเข้าที่จุดกระสันเข้าอย่างจังจนร่างบางต้องแผดร้องออกมาด้วยความเสียวซ่าน " ขออีกนิดนะ " เอ่ยเพียงเท่านั้นก่อนจะจัดการจับเ...

" ปล่อย... " " เดี๋ยวทำให้ พี่ครางอยู่เฉยๆเหอะ " เอ่ยเพียงเท่านั้นก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกางเกงของจ้านเกออย่างถือวิสาสะ ครอบครองส่วนอ่อนไหวไว้ในฝ่ามือ รูดขึ้นลงช้าๆเป็นจังหวะเนิบนาบพอให้อีกคนได้ผ่อนคลายความทรมานลงบ้างหลังจากอดกลั้นมานานพอสมควร สังเกตได้จากปฏิกริยาของเซียวจ้านที่ตอนนี้ก้มลงเอาหน้ามาซุกอยู่ที่ลำคอแกร่ง ลมหายใจติดขัดสลับเสียงครางอู้อี้ในลำคอเพราะความเสียวซ่านจากสัมผัสที่อี้ป๋อมอบให้ ยิ่งได้ยินเสียงครางกระเส่านั่นใกล้ๆยิ่งทำให้อีกคนเร่งจังหวะให้รวดเร็วมากขึ้นกว่าเดิม " อ้ะอ้าา! ขอเร็ว..อึก..อะอีก " ไม่พูดเปล่า ฝ่ามือเรียวเอื้อมไปจับเข้าที่ลำแขนแข็งแกร่งของอี้ป๋อ ก่อนจะบังคับความเร็วจากฝ่ามือใหญ่ด้วยตัวเอง  ครั้นร่างกายก็ดูเหมือนจะตอบสนองต่อสิ่งเร้าได้ดีเอาเสียจริง เพราะยิ่งสัมผัสได้ถึงความปวดหนึบในส่วนนั้นมากขึ้นเท่าไหร่ ร่างกายมันก็พยายามจะเขยิบสะโพกให้เข้าหาต้นขาของหวังอี้ป๋อมากขึ้นทุกที จนตนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอีกคนก็แทบจะหมดความอดทนแล้วเช่นกันสังเกตจากตอนนี้ที่อีกฝ่ายกำลังขมกรามแน่นเพื่อระงับอารมณ์ดิบ " อื้อๆๆ ฮะ..สะ..เสีย..ว อ้าา ...

" ไม่ต้องกลัว...ข้าไม่ทำเสียงดังหรอก " พูดจบก็โน้มตัวลงกดจูบเบาๆที่ต้นคออีกคนก่อนจะใช้ริมฝีปากไล้เลื้อยไปทั่วจนเว่ยอิงร้อนวูบไปทั้งตัว ยิ่งสัมผัสอ่อนนุ่มของริมฝีปากหลานจ้านพาดผ่านไปยังจุดใดก็ชวนให้เนื้อตัวมันสั่นสนองกลับไปในทุกที " ละหลานจ้าน...ข้าไม่เอานะ " ริมฝีปากซุกซนยังคงช่วงชิมร่างกายบางตรงหน้าอย่างโหยหาโดยไม่สนใจเสียงคัดค้านที่แหบพร่าของเว่ยอิงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ยิ่งอีกคนครางอื้ออึงทุกครั้งที่ตนสัมผัสโดนจุดอ่อนไหว ธาตุไฟในตัววั่งจีก็ยิ่งลุกโชนร้อนรุ่มมากขึ้นไปกว่าเดิม " ข้าไม่ได้คิดที่จะขอตั้งแต่ก้าวมาในนี้แล้วเว่ยอิง " ชุดนอนสีขาวบางถูกปลดเปลื้องออกจากไหล่ราด ล่นลงมากองอยู่ตรงแขนเล็ก เผยให้เห็นผิวขาวใสที่ซ่อนอยู่ภายในได้อย่างชัดเจน  " อย่าทำรอย อะ...อย่า! " ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ยังไม่ทันสิ้นเสียงปรามของเว่ยอิง คนเอาแต่ใจก็จัดการขบกัดเข้าที่เนินอกสีสวยจนเกิดรอยสีชมพูเด่นชัดขึ้นทันตา " คนอื่นมาเห็นจะทำเยี่ยงไร! เจ้าเอาแต่ใจใหญ่แล้วนะหลานจ้าน อ๊าาาส์ อะ! ยะอย่า! ฮื้อ " หว่างขาถูกเบียดแทรกเข้ามาจนโดนจุดอ่อนไหว จงใจบดขยี้ตรงส่วนนั...

ห้องนอนหลานวั่งจี 05:22 🌌💦 __________________________________________ “ ละ..หลานจ้าน ข้าหมดแรงแล้ว..ระรอบสุดท้ายนะ ” เสียงแหบพร่าจากคนด้านล่างเอ่ยขึ้นแผ่วเบาท่ามกลางอุณหภูมิที่ร้อนระอุไปตามบทรักเร่าร้อนที่ยังคงบรรเลงอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งคืนโดยไม่มีทีท่าว่าผู้คุมเกมอย่างหลานจ้านจะยอมปล่อยให้เว่ยอิงได้พักหลังจากผ่านสนามรบด้วยกันมาหลายชั่วโมงตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ “ ข้ายังกินเจ้าไม่อิ่มเลย ” หลานจ้านเอ่ยตอบแผ่วเบาก่อนจะก้มลงมอบจูบอันดูดดื่มให้กับคนด้านล่างที่บัดนี้ริมฝีปากอีกคนกำลังบวมเจ่ออย่างเห็นได้ชัดเพราะถูกตนขบกัดหลายต่อหลายครั้งจนแทบจะนับครั้งไม่ถ้วน  “ ซะซี้ด..จะ...เจ้าจะดูดวิญญาณข้าไปจนหมดตัวเลยหรือไง อ้าา...หลานจ้าน! ” ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบก็ต้องกรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อจู่ๆคนด้านบนก็กระแทกสะโพกเข้ามาเต็มแรงโดยไม่บอกกล่าว ก่อนที่น้ำขาวขุ่นอุ่นจากหานกวงจินจะถูกฉีดอัดเข้ามาในตัวเว่ยอิงอีกครั้งทั้งที่น้ำก่อนหน้านี้ก็ยังไม่ได้ถูกเอาออก จนตอนนี้คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเต็มที “ เจ้าเอามันออกไปได้แล้ว ขะข้าอึดอัด.. ” เว่ยอิงเอ่ยขึ้นหลังจากปล่อยให้คนด้านบนปลดปล่อยน้ำหวา...