NC (3) กูซูยู

" ไม่ต้องกลัว...ข้าไม่ทำเสียงดังหรอก "

พูดจบก็โน้มตัวลงกดจูบเบาๆที่ต้นคออีกคนก่อนจะใช้ริมฝีปากไล้เลื้อยไปทั่วจนเว่ยอิงร้อนวูบไปทั้งตัว ยิ่งสัมผัสอ่อนนุ่มของริมฝีปากหลานจ้านพาดผ่านไปยังจุดใดก็ชวนให้เนื้อตัวมันสั่นสนองกลับไปในทุกที

" ละหลานจ้าน...ข้าไม่เอานะ "

ริมฝีปากซุกซนยังคงช่วงชิมร่างกายบางตรงหน้าอย่างโหยหาโดยไม่สนใจเสียงคัดค้านที่แหบพร่าของเว่ยอิงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ยิ่งอีกคนครางอื้ออึงทุกครั้งที่ตนสัมผัสโดนจุดอ่อนไหว ธาตุไฟในตัววั่งจีก็ยิ่งลุกโชนร้อนรุ่มมากขึ้นไปกว่าเดิม

" ข้าไม่ได้คิดที่จะขอตั้งแต่ก้าวมาในนี้แล้วเว่ยอิง "

ชุดนอนสีขาวบางถูกปลดเปลื้องออกจากไหล่ราด ล่นลงมากองอยู่ตรงแขนเล็ก เผยให้เห็นผิวขาวใสที่ซ่อนอยู่ภายในได้อย่างชัดเจน 

" อย่าทำรอย อะ...อย่า! "

ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ยังไม่ทันสิ้นเสียงปรามของเว่ยอิง คนเอาแต่ใจก็จัดการขบกัดเข้าที่เนินอกสีสวยจนเกิดรอยสีชมพูเด่นชัดขึ้นทันตา

" คนอื่นมาเห็นจะทำเยี่ยงไร! เจ้าเอาแต่ใจใหญ่แล้วนะหลานจ้าน อ๊าาาส์ อะ! ยะอย่า! ฮื้อ "

หว่างขาถูกเบียดแทรกเข้ามาจนโดนจุดอ่อนไหว จงใจบดขยี้ตรงส่วนนั้นให้อีกคนทรมานเล่นก่อนจะกดจูบเข้าที่ริมฝีปากขึ้นสีชมพูระเรื่อพรางสอดลิ้นกวาดต้อนความหวานในโพรงปากคนรักจนน้ำหวานสีใสใหลหยดย้อยลงมาตามมุมปาก สลับกันดูดดึงเรียวลิ้นเข้าออกไปมาอยู่นานสองนอนจนกระทั่งรู้ตัวอีกทีแผ่นหลังที่เคยเบียดเสียดกับผนังแข็งๆบัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยเตียงหนานุ่มก่อนที่วั่งจีจะจับเรียวขาขาวตั้งฉากขึ้นกับเตียงทันทีไม่รอให้เวลาผ่านเลยไปอย่างไร้ความหมาย 

" อย่าเสียงดัง.. "

เว่ยอิงเอ่ยปรามอีกคนที่กำลังแทรกตัวเข้ามาอย่างชำนาญ พรางยกแขนขึ้นปิดหน้าด้วยความเหนียมอาย

ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ก็ไม่ได้ทำบ่อยล่ะนะ 

" บอกตัวเองเถิด "

" อ้าส์! อะอะ..อ้าาส์ ละหลานจ้าน..อะอึก "

" ชู่ว... "

หมอนที่ถูกปัดกระจัดกระจายก่อนหน้านี้ถูกมือเล็กหยิบขึ้นมาปิดหน้าเพื่อกลบเสียงกรีดร้องของเว่ยอิงกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ห่างหายไปนานแรมเดือน นานจนแทบจะลืมความเสียวซ่านที่กำลังได้รับอยู่ตอนนี้ไปจนหมดสิ้น 

" เว่ยอิงอย่าเกร็ง มันรัดข้าเกินไป "

คนด้านบนเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนก่อนจะโน้มตัวลงมาดึงหมอนออกจากใบหน้าคนรักที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงฉาน มีเม็ดเหงื่อเกาะอยู่เต็มกรอบหน้า ลมหายใจอุ่นร้อนที่หอบถี่สลับกับร่างกายที่กระตุกเกร็งเพราะความเสียวของเว่ยอิงตอนนี้ยิ่งทำให้วั่งจีไม่สามารถหยุดกระแทกสะโพกใส่อีกคนได้แม้จะรู้ว่าตอนนี้เว่ยอิงใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มที

" ละหลานจ้าน..ข้าจะเสร็...อ้าๆๆ ซี้ด.. "

" รอข้าก่อน "

รัวสะโพกใส่ไม่ยั้งเมื่อใกล้จะถึงฝั่งฝันสูงสุด ก่อนจะถอนมันออกมาทั้งหมดแล้วกระแทกสวนกลับเข้าไปในช่องทางเดิมจนสุดโคนกระตุกเกร็งสองสามทีก่อนที่น้ำสีขาวขุ่นจะถูกปล่อยเข้าในไปในช่องทางด้านในจนเอ่อล้นไหลลงมาตามซอกขาเปอะเปื้อนไปทั่วผ้าปูที่นอนสีขาว ก่อนที่เว่ยอิงจะปลดปล่อยออกมาตามๆกัน น้ำสีขุ่นกระเด็นเต็มหน้าท้องแบนโดยมีคนด้านบนมองภาพศิลปะตรงหน้าอย่างภูมิใจ 

" เจียงเฉิงจะไม่ได้ยินใช่หรือไม่ "

คนตัวเล็กที่ยังคงนอนหมดสภาพกับกองนมข้นที่เปอะเปื้อนเต็มร่างกายเอ่ยถามคนตัวสูงที่บัดนี้กำลังเขี่ยเส้นผมที่ปลกหน้าคนรักออกอย่างอ่อนโยน

" ถ้าเป็นข้าคงได้ยินตั้งแต่...หลานจ้าน ข้าไม่เอานะ "

ร่างสูงเอ่ยตอบพรางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่อีกคน จะว่าเอ็นดูก็เอ็นดู แต่ลึกๆก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแอบสะใจที่ได้แกล้งเว่ยอิง ยิ่งอีกคนดูโมโหมากเท่าไหร่ นั่นหมายถึงว่าตนแกล้งอีกคนได้สำเร็จมากเท่านั้น

" เจ้ามันจอมเจ้าเล่ห์! "

" แต่รักใครรักจริงนะ "

" อย่ามาทำพูดดี เจ้าหมั้นแล้ว ทำแบบนี้ไม่ต่างจากเล่นชู้ "

เว่ยอิงเอ่ยขึ้นก่อนจะเบี่ยงตัวนอนหันหลังให้อีกคนด้วยสีหน้าบึ้งตึง ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียดตัวเองที่เผลอผลันไปกับสำผัสวูบไหวที่หลานจ้านมอบให้ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นสิ่งผิด 

" รอข้าเว่ยอิง อีกไม่นานมันก็จะจบแล้ว "

เอ่ยปลอบคนรักด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนพรางรั้งเอวอีกคนเข้าหาตัวจนแผ่นหลังชนกับอกแกร่ง กดจูบลงบนผมเปียกชุ่มเพื่อปลอบประโลมอีกคนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

" ข้าจะกลับมาหาเจ้า กลับมาแบบไม่ต้องแอบซ่อน กลับมาอย่างถูกต้องตามประเพณี รอข้าหน่อยนะคนดีของข้า "

กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม พร่ำบอกคำว่ารักอยู่อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่ทั้งสองคนจะปล่อยให้ร่างกายที่ผ่านศึกหนักมาได้พักเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกัน...

               ( ติดตามตอนต่อไปได้ที่จอย )